Vandaag, 1 augustus 2025, is het precies 34 jaar geleden dat ik 'op' moest voor mijn rijexamen. Ik weet het nog heel goed. Mijn examinator was de vrees van ieder die voor het eerst en zeker voor degenen die voor een tweede keer rij examen moesten doen. De kans van slagen bij hem was, zoals door ‘ons’ destijds werd beleefd, niet heel groot…. En dan druk ik het nog voorzichtig uit. Hij werd gevreesd…
 
Ik was in januari begonnen met lessen. Ik kan me de eerste les niet precies meer herinneren, enkel de opmerking van mijn instructeur dat ik het wat rustiger aan mocht doen…. Ik reed dus eigenlijk meteen al te hard. Niet dat ik nu zo’n snelheidsduivel ben hoor, ik let netjes op mijn snelheid, behalve dan als ik keihard meezing, dan wil het nog weleens gebeuren dat ik het gaspedaal onbewust wat harder intrap…. Enthousiast, helemaal aan, gewoon blij en onbevangen. Of zoals mijn nichtje woensdag zei: ‘veel’.
Dat was ik blijkbaar ook tijdens die eerste les, enthousiast en veel …..   te hard rijdend…
 
Mijn examen werd aangevraagd in mei/juni. Door de komende vakantietijd zou het zeker even duren voordat ik ‘op’ mocht. We gingen dat jaar op vakantie naar Frankrijk! Voor het eerst naar het buitenland ter ere van het behalen van mijn VWO diploma. Ook over deze vakantie en dan met name de zon en de reis ernaar toe valt een anekdote te schrijven…. Toen we terugkwamen uit Frankrijk, lag er een brief waarin werd meegedeeld dat ik op
1 augustus rij examen mocht doen. Lieve help, dan al! Heel veel eerder dan verwacht!
Ik had nog ruim een week.
En ik had nog niet op de autobaan gereden....
en ook de bijzondere verrichtingen waren nog niet allemaal aan bod gekomen…
Hoe moest dat nou?
 
Toevallig, al geloof ik daar inmiddels al lang niet meer in, gaf de vader van mijn lieve vriendin Anita ook rijles. Hij maakte tijd en een deal met mijn ouders en leerde me in een week alles wat ik nog niet onder de knie had. Zo stoof ik met hem voor het eerst de autobaan op. Dat invoegen, dat vond ik spannend! Is ook lang zo gebleven moet ik eerlijk toegeven. Dankzij zijn humor, geduld, aanwijzingen en waardevolle lessen, was ik er op
1 augustus helemaal klaar voor!
Het half uurtje les voorafgaand aan het examen, bedoeld als steuntje in de rug, verliep niet zo geweldig. Ik herinner me iets met een stoplicht, aarzelend voor groen, zoiets. Stoplichten vond ik ook wel een dingetje. Gefocust blijven op groen licht en wat nu als die net op oranje springt als ik eraan kom…. Ach de perikelen van iemand die nog niet zo lang Zelf achter het stuur zit.

En dan breekt uiteindelijk toch het moment aan waarop het dan gebeuren moet.
Auto op contact, lampen, knipperlicht, remlicht alles prima, check. Klaar om te vertrekken. Maar die auto, die auto, die reed dus niet.....
Hij deed het gewoon niet.....
Ik wist niet wat te doen......
Zeer waarschijnlijk heb ik een wanhopige blik geworpen op mijn examinator die me kortaf meedeelde dat ik misschien eerst even moest starten….
Je begrijpt dat ik deze ervaring met een grote vleug schaamte deel, hoe dom…. Maar….
Ergens heeft het mij juist ook geholpen! Want ik dacht, ja nu ben ik natuurlijk al gezakt, bij deze examinator, vergeten te starten, dat is zakken, gegarandeerd!
Dus er viel ook spanning van me af. En ik ben gewoon gaan rijden.

Het was druk. Mooi weer, vakantietijd, veel fietsers. En het ging prima. Op een rustige weg buiten de bebouwde kom, passeerde ik zelfverzekerd een ouder echtpaar die zoetjes aan over de weg sukkelden. Goeie move!
Terug in de stad, stoof van rechts een persoon in een soort scootmobiel de weg op. Ik reed op een voorrangsweg dus deze meneer zat fout. Toen we kort daarna voor een rood stoplicht stonden, draaide mijn examinator zijn raam naar beneden. Hij gaf de man in kwestie een uitbrander. Hij was duidelijk niet goed gemutst…..

Mijn moeder herinnert zich nog hoe ik vervolgens het terrein weer opgereden kwam.
‘Je zat zo triomfantelijk achter het stuur, ik wist zeker dat je was geslaagd’.
Het vertrouwen en trots van een moeder. Ik wist wel beter…..

Het wachten duurde natuurlijk een eeuwigheid maar ook hieraan kwam een eind. Ik mocht naar het zaaltje voor het oordeel. …
En, tot mijn stomme verbazing was ik geslaagd! Allemaal zessen, een ander cijfer gaf de man schijnbaar nooit. En ach, wat zeggen cijfers… Ik had het gehaald!


Vandaag kwam dit verhaal dus weer helemaal naar boven.
Het leren rijden in een auto voelt metaforisch met het leren leven. 
Over de route die je kiest om van A naar B te komen (jouw weg of die van de ander) 
Over hoe hard je gaat (te langzaam, te snel of op jouw tempo) 
Over wanneer je stopt (voor oranje of enkel bij rood) 
Of je van de omgeving kunt genieten tijdens de rit (blik op eindbestemming of genietend van de reis) 
Of je rekening houdt met je medeweggebruikers (haastig, mopperend, scheldend of rustig denkend, ach wat heeft het voor zin) 
Of je er de juiste benzine in stopt (wat voed je, waar draait je motor lekker op en wat maakt je moe en/of haperend) 
Of je zorgt voor onderhoud (bewust bezig om je lijf in goede conditie te houden of roofbouw plegend op je onderdelen)